„zasadniczą rolę, może dochodzić do przejścia do nowych stmktur dysypatywnych po osiągnięciu punktu bifurkacyjnego na gałęzi termodynamicznej kolejnych stanów organizmu. O ile w stanach bliskich równowagi kinetyka reakcji zależy głównie od współdziałania sił krótkiego zasięgu (np. siły van der Waalsa, połączenia mostkowe wodorowe i siarczkowe), to w stanach dalekich od niej chemiczna niestabilność pociąga za sobą przede wszystkim konieczność działania układu jako całości (siły dużego zasięgu). Po powstaniu struktury dysypatywnej jednorodność czasu i przestrzeni zostaje zaburzona.
Należy przypomnieć, że pojęcie przestrzeni we współczesnej biologii oznacza nie tylko miejsce w sensie geometrycznym, ale także w funkcjonalnym — jest to pole, w którym (i tylko w nim) zachodzą w odpowiednim czasie oddziaływania morfogenetyczne (patrz rozdz. III, E). Również np. czas nie tylko wiąże się z ruchem, ale jest bardzo ważnym operatorem, decydującym o przebiegu fluktuacji na ich poziomie mikroskopowym, dynamicznym. Przesunięcie w czasie faz równocześnie przebiegających i sprzężonych ze sobą dróg metabolicznych ma decydujące znaczenie dla życia organizmu (biorytmy).“(6)