„Wreszcie noc. Nad brzegiem czatuje porucznik Janusz Popiel. Będzie dawał latarką umówione sygnały, gdy kutry wpłyną do zatoki. Czekamy w napięciu. Mijają godziny, a kutrów nie widać. Powoli zaczynamy tracić nadzieję. Dopiero znacznie później dowiedziałem się, że z powodu sztormowej pogody w rejonie Gibraltaru i awarii jednego z kutrów ewakuacyjnej flotylli nie wypuszczono na morze.
Świt już blisko. Wtem na szosie warkot wielu samochodów, bieganina, urywane rozkazy. Obława!
Skaczemy z Ludkiem Śląskim nad sam brzeg morza, kryjąc się w gęstej kępie zarośli niemal nad lustrem wody. Dochodzi nas trzask łamanych gałęzi, strzały i krzyki — Haut les mains! Ręce do góry! Wstawać! Nad brzegiem pojawiają się żandarmi z pistoletami i karabinami w rękach. Na szczęście nie mają z sobą psów. Nie dostrzegają nas i po chwili znikają w głębi lasu.
Nie potrafię dziś określić, ile czasu mogła trwać ta „zabawa". Pamiętam tylko, że słońce było już wysoko, gdy ucichł wreszcie warkot odjeżdżających samochodów. Dla pewności odczekaliśmy jeszcze z godzinę, a potem skok przez fatalną drogę i decyzja kierunek — granica marokańska.
Wielogodzinny forsowny marsz. Żar jak w rozpalonym piecu. Zupełne pustkowie. Nogi zaczynają odmawiać posłuszeństwa. Drewniane gardło — organizm coraz bardziej domaga się wody, a tu żadnej studni lub choćby kałuży w zasięgu wzroku. Kroplisty pot zalewa oczy. Osłabienie czujności. Znienacka wrzask „Stój!" Przed nami terenowy samochód wojskowy,“(4)