„Nareszcie więc nastawili uszu i uświadomili sobie dźwięk, który przez cały czas był z nimi w pokoju. Spojrzeli po sobie i, zgarbieni, zaczęli powoli krążyć po salonie, w poszukiwaniu źródła tykania.
— To grzechotnik! Nie, chyba nie! Ale coś bardzo podobnego — stwierdził pan Fatty.
Patrzyli w górę i patrzyli w dół, ale nie tam, gdzie trzeba, prosto przed nosem, na pianino. Faktycznie, nie było to miejsce, gdzie należało się spodziewać czegoś ukrytego. Przyspieszyli kroku, obrzucali się coraz częściej spojrzeniami, następowali sobie na pięty i przewracali małe krzesełka. Nóżka jednego z krzeseł trzasnęła jak kostka kurczaka.
Pan Voight stał twardo na swoim miejscu, toteż kilkakrotnie wpadli wprost na niego. Wydymając wargi wpatrywał się w matkę marynarza. Być może, poznał ją gdzieś w czasie swoich licznych wojaży. Sprawiał wrażenie człowieka owymi wojażami zmęczonego.
Wreszcie Stary Moody, który był nieco bardziej rozgarnięty, spostrzegł mały obelisk o otwartych drzwiczkach i poruszającym się rytmicznie wahadełku. Był on przedmiotem tak oczywiście poszukiwanym przea naszą parę, że Stary Moody po prostu wskazał nań palcem. Pan Fatty podskoczył, podniósł go i natychmiast odstawił z powrotem na miejsce. Stary Moody podszedł" więc sam, wziął do ręki dziwny przedmiot i trzymając go na ukos od siebie pozował z nim przez chwilę jak rybak, któremu trafia się jakaś niezwykła ryba w Księżycowym Jeziorze.“(7)