„Na rogu ulicy Richelieu Billot obejrzał się za siebie klaczy nie było już widać. Billot westchnął na intencję nieszczęsnej szkapiny i wytężając do ostateczności swój głos, trzykrotnie wezwał do siebie Pitou, podobnie jak czynili starożytni Rzymianie na pogrzebach swych bliskich, żegnając ich na zawsze. Zdawało mu się nawet, że czyjś glos z głębi tłumu odezwał się na jego wezwanie, lecz po chwili zginął wśród ulatujących pcdsamo niebo, skłóconych okrzyków, ia poły grożących, na poły triumfujących.
Pochód wciąż kroczył przed siebie.
Wszystkie sklepy były zamknięte, natomiast otwarte były wszystkie okna, a z nich pcd adresem maszerujących padały słowa dodające odwagi i pełne uniesienia.
W ten sposób pochód doszedł do placu Ver.dóme. Tu jednak napotkał nieprzewidzianą przeszkodę. Podobnie jak kłody drzewa, płynące z prądem na wezbranej rzece, napotykając po drodze filary mostu cofają się w tył i piętrząc się tworzą rodzaj zatoru, tak samo armia ludowa wpadła na placu Vendóme na oddziały AustriackoCesarskiej Gwardii.
Tym cudzoziemskim wojskiem byli dragoni. Kiedy zobaczyli, że wezbrane tłumy sięgają aż do ulicy SaintHonore i zaczynają się rozlewać po placu Vendóme, popuścili cugli swym koniom dostatecznie zniecierpliwionym pięciogodzinnym postojem na placu i w zwartym szeregu zaatakowali tłum.“(12)