„Mówili o tem dalej na powrotnej drodze, pan Fleming był spokojny, i łagodny, nie łudzący się iluzjami, tak, jak to chorzy bywają w pierwszem stadjum; później nabierają odwagi i walczą, aby nie umrzeć, lecz w pierwszem stadjum choroby czują się znękani i zdruzgotani swym losem. Chcąc go rozweselić, panna dEspard poprosiła, aby opowiedział o swym domu, o wielkim majątku w Finlandji, posiadłości z pałacem kamiennym, z wielomilowym lasem i polami. Wrócili do domu około północy, odbywszy długą wycieczkę, a pan Fleming pokasływał. Wejście już było zamknięte, lecz pan Fleming zastukał cichutko w szybę swym djamentowym pierścieniem i drzwi otwarto.
Wszystko zakończyłoby się dobrze, nie potrzebowaliby niepokoić bezsennych starców, gdyby nie to, że panna dEspard chtiała poszukać książki,
która leżała zapewne w salonie, czy w innem miejscu, zaczęła więc wędrować przez drzwi skrzypiące; znalazła jedną ze swych książek, ale nie tę, której szukała i szła dalej, znalazła jeszcze jedną ale i tym razem nie tę właściwą, więc musiała zawrócić i zadowolić się pierwszą.
O, te książki panny dEspard zostawały porzucane tam, gdzie ona siedziała i czytała, a były to wyłącznie książki francuskie, romanse, żółte poszyty o tanim papierze. Wszystka ta poślednia wartość literacka stanowiła najważniejszą część bagażu panny, książki to tylko w nim ciężyły i sprawiły, że stangret przerwał się dźwiganiem kufrów. Każda książka opatrzona była nazwiskiem panny Julja dEspard, tak, aby nikt się nie pomylił co do tego, kto tu w sanatorjum umie po francusku. Pytano ją zgryźliwie, czy nie czyta ona wielu książek naraz, ponieważ tyle ich poniewiera się dokoła. Lecz nie, nie czyniła tego. I dodała swą norweszczyzną — Ale, jeśli kto jest tu taki, któryby zechciał pożyczyć książki francuskie, to są one chętnie na usługi. — Co do mnie, to nie nadążę nawet przeczytać i dwudziestej części naszych własnych książek, — brzmiała odpowiedź. — Ec, nasze własne! — rzekła panna dEspard.“(14)