„i fasadę aż znad Adriatyku, z krainy mitycznego piękna, i gdyby nie sztorm na Bałtyku, w którym część potonęła, Złota Kamieniczka byłaby jeszcze strój nie jsza.
Przyjrzyjmy się baśniowej fasadzie z 1617 roku, która istotnie niejednym zachwyca i dziwi. Oto złocone oblicze Władysława Jagiełły w towarzystwie portretów Sokratesa i Temistoklesa, a obok Zygmunt III Waza w sąsiedztwie z Solonem i Castriotą. Ten ostatni stanowi największe curiosum — bo to przecież Jerzy Castriotą zwany Skanderbegiem, sławny przywódca albańskiego ludu — i doprawdy trudno powiedzieć, skąd się wziął na gdańskim targu.
Tak czy owak jedno jest niewątpliwe — gdyby nie morze, nie mielibyśmy Złotej Kamieniczki.
Kamieniarze i rzeźbiarze
ylko ciosy nadają kształt przedmiotom... I życiu.
Nie waham się przypomnieć myśli mistrzów Odrodzenia pisząc o gdańskich rzeźbiarzach i kamieniarzach. Szło mi z nimi jak z kamienia. Oporni, twardzi, anonimowi, bezimienni. A przecież Gdańsk wyrzeźbiony jest w kamieniu. Stukot pracowni kamieniarskich zagłuszało tyle innych ważniejszych spraw. Dopiero trzask turystycznych fotoaparatów zwrócił na nie uwagę, ukazał ogrom wskrzeszonego piękna. W szkołach trzeba dziś wyświetlać stare filmy, aby dać młodzieży wyobrażenie bezkształtnej masy gruzów tamtych dni.“(13)