„— Oczywiście, ponieważ wiem o tym. Chodzą pogłoski... więc czuję się w obowiązku powiedzieć o tym panu baronowi.
— Ach, mości książę, to oznacza moją zgubę! Chociaż jestem niewinna, wypędzą mnie już za samo podejrzenie.
— Cóż robić, skoro wie już o tym pani de Noailles.
— Boże wielki!
— Wielkie to dla ciebie nieszczęście, rozumiem to.
— Tylko co powiedział pan, książę, że jest moim protektorem. Czyż więc nie będzie mnie pan bronił — spytała chytrze Nicole.
— Ma się rozumieć. Mogę, ale nie chcę.
— O, książę...!
— Ja naturalnie wiem, że jesteś bardzo ładna i masz wielce obiecujące oczy, ale robię się już ślepy.
— Przecież woził mnie pan, książę, do hanowerskiego pałacu.
— Och, wypominać mi to nie ma sensu! Zwłaszcza że przysłużyłem ci się. niemało i dzięki mnie dostałaś się do Wersalu. No, ale wracając do rzeczy, po co, u licha, miewałaś schadzki z panem Beausire i do tego przy stajniach
— A więc i to pan wie!
— Wiem o wszystkim i pani de Noailles także wie. Co więcej, wiem, że dziś wieczorem masz znowu schadzkę.
— Tak, ale daję słowo, że nie pójdę — oświadczyła Nicole, zdając się na łaskę i niełaskę marszałka.
— Ty nie pójdziesz, ale on pójdzie i złapią go, no a jak go wezmą na spytki, powie, że przyszedł na schadzkę z piękną Nicole.“(15)